• informatie
  • nieuws
  • eerste uitgave
  • reacties
  • bookstore













Surfend op het internet, kwam ik onlangs een verwijzing naar het boek "Winfried, Geschiedenis van een landgoed en zijn bewoners" tegen. Ik heb het boek besteld bij Susanne Piët en het vervolgens met erg veel plezier gelezen. Het boek bracht veel herinneringen boven aan de keren dat ik samen met met ouders en broers, of een enkele keer alleen, bij mijn tante op bezoek was die woonde in het koetshuis Klein Winfried.

Mijn tante, mevrouw A. van der Poel (overleden in 1995), woonde in het voorste deel van koetshuis samen met haar vriendin, mevrouw S. Akkerman (overleden in 2001). Ze woonde daar vanaf ergens in de jaren '50 tot begin jaren '70 van vorige eeuw toen de eigenaar jonkheer Sandberg overleed en het landgoed werd verkocht.

Mijn tante heeft meer dan 30 jaar gewerkt als onderwijzeres in de eerste klas van de christelijke lagere school in Wapenveld. De oudere Wapenvelders zullen haar, "juffrouw Van der Poel", ongetwijfeld nog wel kunnen herinneren; ze heeft meerdere generaties Wapenvelders in haar klas gehad. Haar vriendin, "juffrouw Akkerman", woonde thuis op Klein Winfried en verzorgde de huishouding.

Als kind ben ik vele malen met mijn ouders in de jaren '60 en '70 bij mijn tante op Klein Winfried geweest, heb er dikwijls gelogeerd, en bewaar nog zeer goede herinneren aan het spelen in de stallen, het kijken naar de herten in de hertenwei, het spelen in het bos, spelen bij het oude zwembad, en het plukken van cantharellen in het najaar. De auto van mijn tante, eerst de befaamde DAF 33 en later de opvolgers daarvan, stond altijd geparkeerd in de ("garage")ruimte waar vroeger de koetsen hadden gestaan.

De "jonker", zoals mijn tante de toenmalige eigenaar noemde, woonde toen met zijn vrouw op Groot Winfried. Helaas heb ik Groot Winfried nooit van binnen bekeken, maar ik herinner mij nog wel goed hoe ik als klein kind stiekem door de rodondendrons naar het landgoed stond te turen om te kijken of ik een glimp kon opvangen van wat er binnen gebeurde.

Ik kan mij herinneren dat er in ons "familiearchief" nog foto's zijn waar het koetshuis Klein Winfried, de hertenwei en ook het zwembad op staan.

Jaap Schouten

------------

In de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw ben ik regelmatig op Winfried geweest.
De Heer en Mevr Sandberg woonden er toen.
Ik was toen 10 of 12 jaar oud.
Ik was onder de indruk van alles wat ik zag.
En het heeft mij mijn hele leven tot nu toe bezig gehouden, wat er van geworden is en hoe het er nu uit ziet.
Winfried is in mijn beleving prachtig en heel bijzonder en het artikel in de Stentor is voor mij herkenning.

Joke v Bruggen-Broekhuizen
Kampen

------------

Via via kreeg ik een artikel in handen over huize Winfried en zag op Internet ook e.e.a. over Jhr. Sandberg.
Ik (1951) kan mij hem nog heel goed herinneren en ook haar, daar mijn (inmiddels overleden) ouders die op "Sparrenenk" in Hattem woonden hen goed kenden. Ik herinner mij zelf heel goed de reizen heen en weer naar Den Haag door mevrouw Sandberg.

Als ik mij niet vergis, is hij begraven in Wapenveld in een spierwit graf met slechts de tekst "Mon Cherie". Ik heb nog een prachtige Russische zilveren sigarettendoos gemaakt in de ateliers van Faberge door Gustav Klingert, een geschenk van hem.

Iets terug lag weer een ander huis "het Klooster", daar woonden de dames Bok (die eerst woonden in de Dreef). Riet Bok is de enige die nog leeft en zij is afgelopen maandag 100 jaar (!) geworden en zij woont bij ons in Leeuwarden in de buurt.

Ook een rol speelde in alles Walraven van Heeckeren van Molecaten die inmiddels ook overleden is en zijn broer Cecile, ook weer vrienden van mijn ouders.
Hij was secretaris van Juliana en het hele klupje kende elkaar weer van de beweging Cosmisch Licht, geleid o.a. door mevrouw Greet Hofmans.

Ik kan blijven vertellen merk ik, wat was Hattem/Wapenveld toen nog bijzonder!

Hartelijke groet,
P.A. de Hoo

------------

Wonderwellen onder de grond op landgoed "Winfried"?

Enigszins krakkemikkig, door klachten in mijn lange gestel, kwam ik met mijn vrouw aan op "Winfried". Al gauw ebden deze weg tijdens ons prettige verblijf buiten op het landgoed.
Misschien ook kwam dit omdat ik als in een droom door de ogen van mijn moeder naar Huize Winfried, haar omgeving en naar haar bewoners keek en alles vergat. De oude beelden van de heer Vorstius en zijn vrouw smolten samen met de echte beelden van de huidige bewoners: wat een feestelijke ambiance.

Enigszins dronken van verliefdheid op "Winfried" stapten mijn vrouw en ik na afloop in onze auto. We reden het bospad af en... verdwaalden in het bos. Toen we niet verder konden, hebben we met enige moeite onze auto gekeerd op het bospad. Richting Huize "Winfried" doemden twee brandende ogen op van een grijze Jaguar waarachter we ons hebben geschaard richting uitgang. Een dot gas gevend op de Grote Weg, riepen mijn vrouw en ik tegelijkertijd uit: "Susanne Piët en Hank Onrust bedankt... Landgoed "Windfried" is MONUMENTAAAAAAL !"

Hartelijke groeten,

Mart van Krimpen
Gerrit van Lohuizen